Ik hou uit uw brief in de eerste plaats over, dat gij het allebeei naar omstandigheden goed stelt en er den jeugd en de vreugd van den moed inhoudt. Ook wij stellen het zoo goed als deze afschuwelijke winter het toelaat. Gij hangt aan onzen muur in gezelschap van Wagner (Richard), Albert Baertsoen, Miele Claus van wien ik dezer dagen eene aandoenlijke herinnering ontving, en zelfs van, verdikkemij, James Ensor die tegenwoordig meer flierefluit dan schildert. Aldus helpt gij, gij beiden in de eerste plaats en als oudste vrienden, de Oostendsche eenzaamheid te maken tot intimiteit, tot eene zeer voldoende intimiteit, waar wij van genieten.

Dit als overgang om te komen op uwe uitnoodiging. Beste Manuël, ik koester de innige overtuiging dat gij en Herman er van harte op gesteld zijt, m[x]ij aan uwe zijde te zien in het Witte Kruis . Maar ik wee[x]t ook dat gij van al de andere genoemden — ik zonder Ontrop uit, — de eenigen zijt die wenscht mij te zien op dat... begrafenismaal (neem mij deze wreedheid niet kwalijk). Van mijnentwege trouwens zijn de gevoelens wederkeerig; ik wil zeggen dat het mij steeds eene zeer groote vreugd zal zijn, u, Herman, Ontrop en misschien een paar andere aanzittende in, liefste Oostendsche, gezelligheid terug te zien; maar dat eene ontmoeting met al de anderen mij op zijn minst onverschillig laat: ik zeg het maar brutaal­weg; zie er geen misprijzen in; houdt het voor wat het is: onverschilligheid. De generatie van Van Nu en Straks moet bewijzen dat ze leeft door iets anders dan door samen eens te eten. Ik zal met hardnekkigheid meêwerken aan oprichten en levend-houden van de derde reeks van Van Nu en Straks. Intusschen onthou ik er mij van, te drinken op herinneringen. Slaagt men erin, een nieuw tijdschrift te stichten dat ons allen opnieuw vereenigt, dan zal ik de eerste zijn om meê te komen op dat drinken op de toekomst, ook in aanwezigheid van lieden waaraan mij dan ideaal zou binden, en waar mij thans alleen het verleden aan bindt, — een verleden met veel ongevoelig-geworden plekken, om van niets anders te spreken.

Zie hierin geen bitterheid, Manuël. Er is geen bitterheid in mij, aangezien ik, spijts alles, voortwroet. Het spijt mij dat de Van Nu en Straks-eenheid uit elkaar geslagen is; maar het belet mij niet, op mijn eentje voor te werken, zonder ontmoediging, wel integendeel! Ik besta, zonder de illusie noodig te hebben die een banket mij geven kon.

Ik ben in dezen brief zoo oprecht mogelijk; ik [x] dat ik zelfs een beetje overdreven heb. Maar met U, en ook met Herman, mag dat toch? Ik weet dat het onze vriendschap niet kan verminderen.

Een lange strijkagie vóór Nora. Mariette groet van ganscher harte. Wij beiden hopen u dezen zomer weder te zien: den dag der laatste ontmoeting gaat uit ons geheugen niet.