Dàt is nieuws! Ik kan het bijna niet gelooven!... Ge zijt er uit! en ik ben gelukkig voor twee!... 'k Heb uwen brief gelezen onder het lepperen van mijn koffie, dezen morgen, en riep zoo hartelijk, zoo vurig: "Janverdoorie!" dat iedereemn opsprong. Ik zie u reeds, o held, de massas leiden naar de toekomst, met beide handen het volk omroeren, onder den voet, — uwen Titaanpoot! — de strooien mannekens van de klein politiekerij vertrappen en verpletteren; ik zie u reeds als hoofdredacteur, kalm en olympisch, met een vlam in 't oog, met milde hand zware "appoinctemementen nten" rondstrooien, en zeggen tot de kleine, "schriftstellers": "laat tot mij de letterkundige kindjes komen!"

Een volzin van uwen brief dien ik opschrijf en niet vergeet: "Zeker, zeer zeker, blijft mijn levensdoel de Kunst. Het overige is bijzaak is slechts een slenterweg om tot dàar te geraken." Vergeet hem ook niet, hé?

Ik begrijp niet heel goed hoe ge [x] het hoofdredacteurschap (!) voor u en voor mij droomt. In ieder geval, een heerlijk visioen. Ge zult nog de Man der beide Nederlanden worden!

Ik heb u nogal wat te vertellen (over 1) kunst — 2) Dwelshauvers — 3) den studikozen strijd) maar, daar ge zondag hier zijt, bewaar ik dat alles. Onnoodig te zeggen, hein, dat ik u met open armen, met ongeduld en waarscheiijnlijk met Moezelwijn verwacht.